Finaal! Na jaren van hoopvol naar de toekomst kijken besluiten Bart Tauwenberg (zang) en Steven De Peuter (bas) dat ze oud en wijs genoeg zijn om op eigen kracht naar buiten te treden met hun kroost. Zij kiezen resoluut voor een eighties geluid. Bart componeert, bij kaarslicht liedjes die niet zo eenvoudig zijn als ze klinken, soms in mineur, soms met een knipoog naar de grote massa en volle stadia. Steven levert teksten, die niet noodzakelijk (maar onvermijdelijk soms toch) over de liefde gaan. Daarnaast schrijft hij over ouder worden, of over mensen, of over dagen waarop alles tegenzit, of over u.

In het Nederlands. Omdat dat de taal is waarin hij de grote gevoelens in kleine porties kan opdienen en omdat dat de taal is die de mensen verstaan.

Voor confrontaties met het publiek omringen ze zich met de onvolprezen muzikale kwaliteiten van Tom De Bruyn (drums, loops), Geert Geuten (toetsen, backing) en Gijs van Lombeek (gitaar). Dat resulteert in muzikale fijnproeverij en stevige arrangementen, eigenzinnig maar toegankelijk, virtuoos maar lichtverteerbaar. Pop met een randje, met een vleugje herkenbare eighties.

In oktober 2003 stuntte Fester Fester (toen nog Fester) door in eigen beheer een EP uit te brengen onder de titel “Dit is geen CD” – een oproep om het BTW-tarief op muziekdragers te verlagen naar 6%. Die actie kon op ruime persbelangstelling rekenen. Ook de Fester Fester-passages op de Gentse Feesten en Suikerrock zijn in het collectieve geheugen gegrift.

.